Prolog

Był chyba tylko jeden taki moment. Moment, w którym się zawahałem. Wstrząsnęło mną to, jak w ciągu ułamka sekundy wszystko uległo zmianie. Nagle zabrakło mi tchu, płuca objęła niewidzialna opaska, a krew zawrzała. Moment, jedna chwila. Dopiero łzy toczące się ciurkiem po policzku przywróciły mnie do rzeczywistości. Drżąc ukląkłem i ukryłem głowę w dłoniach. Byłem pośrodku niczego, otoczony ciemnością. Cały mój świat, wszystko co miałem. Nie istniało już nic.

Powoli osunąłem się na ziemię i rozglądnąłem dookoła. Nie powinienem był tu przyjeżdżać, powinienem zniknąć, tak jak mówiła. Odejść jak najdalej stąd i nigdy nie wracać. Co poradzić na to, że nie potrafiłem? Całym ciałem, każdą najmniejszą jego cząstką pragnąłem znów ująć jej przeraźliwie chude dłonie i spojrzeć w zielone oczy. Chciałem poczuć jej obecność. To było chyba idealne miejsce, spędziliśmy tu tyle czasu. Dlaczego więc zamiast ukojenia czułem jedynie wszechogarniającą pustkę? Betonowe, powalone słupy nie były widokiem jaki chciałem ujrzeć.

Z lewej, wewnętrznej kieszeni wyciągnąłem zgniecione pudełko papierosów. Został jeden, ostatni. Powoli, drżącymi rękoma włożyłem go do ust i zapaliłem. Dym rozszedł się po moim ciele jak stary przyjaciel, przywołując wspomnienia jej idealnego ciała. Dla mnie od początku była definicją piękna, czemu więc ona nigdy tego nie pojęła?

Minęło jeszcze kilka minut, zanim w końcu odważyłem się pogodzić się z prawdą. Jej tu nie ma, nie ma i już nigdy nie będzie. Muszę odejść, opuścić to miejsce na zawsze. Nie potrafiłem dłużej znieść ciszy, czekałem na uderzenie, na ogrom wspomnień miażdżących mnie od środka. Tymczasem jedyne co byłem w stanie poczuć to wszechogarniające zimno. Odrzuciłem przygasającą resztkę papierosa i przetarłem oczy rękami. Powoli wstałem, otrzepując spodnie z ziemi. To koniec.
Zacząłem iść w stronę motoru z rękami w kieszeni. Ostatni raz obróciłem się i omiotłem wzrokiem betonowe cmentarzysko. Koniec. Pociągając nosem odpaliłem maszynę i ruszyłem. Nic już mnie tu nie trzymało. Nic, ani nikt. Nie miałem kasku, ale nie bałem się. Minęło sporo czasu od ostatniego napadu lęku, a przecież to tylko jej zasługa. Mijałem stare lipy posadzone wzdłuż wąskiej, asfaltowej drogi i starałem się zepchnąć myśli w tył głowy, wreszcie odetchnąć. Nie martwiłem się już o wciąż rosnący wskaźnik prędkościomierza, ani o coraz bardziej porywisty wiatr targający moją zakrwawioną koszulką. Sama mi ją kupiła, mówiła że powinienem nosić biały, że zwiastuje nadzieję. Dlaczego więc ona zawsze chodziła na czarno? Czyżby nie miała jej ani trochę? Tylko jej oczy przypominały mi o tym, że wciąż jest, że wciąż żyje. Jej piękne zielone oczy. Powoli oderwałem ręce od kierownicy i wyprostowałem się.

Pierwszy raz poczułem jej obecność, tak jakby siedziała tuż za mną, rękami obejmując mój tors, jak za pierwszym razem. Przymknąłem oczy i pozwoliłem pojedynczej łzie wypłynąć na mój policzek.

-Już niedługo, wiesz? Nie mogę się doczekać. - Wyszeptałem, biorąc swój ostatni oddech, w półuśmiechu oddając się jej zachłannemu szarpnięciu.

***

Zaczęło się. Przede mną godziny pisania, poprawiania, czytania tego w kółko i rozmyślania co jeszcze można by było pozmieniać. Nie wiem czemu znowu to robię, ale teraz nie odpuszczę. Nie pozwolę, żeby jak zawsze blog się gdzieś zapodział i umarł śmiercią naturalną. Za bardzo żyję tą historią i zbyt wiele uczuć w nią wkładam by to wszystko zaprzepaścić.
Proszę, piszcie co sądzicie. Tak czy siak to tylko prolog, ale chciałabym usłyszeć czy Wam się podoba, czy może nie bardzo. Dla Was to kilka sekund, a dla mnie to znaczy na prawdę dużo.
Do zobaczenia już niedługo, przy pierwszym rozdziale!

Enjoy!